Υλοποίηση της Ανοιχτής τάξης. Η Προσπάθεια του Δάσκαλου της Δράσης για Φως και Χρώμα στην Εκπαίδευση. Μια Υλοποιούμενη πρόταση Χωρίς Τέλος και με Όραμα. Ο Δια Βίου και Ανυπέρβλητος Αγώνας του Δάσκαλου για το Μαθητή Του...

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

ΖΩΑ ΠΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΟΥΝ

video

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Αγριόγιδο: Είναι ορεσίβιος τύπος και μάλιστα ιδιαίτερα ευκίνητος. Με ένα σάλτο περνά χάσμα 7 μέτρων, ενώ είναι ικανό να πηδήξει κατακόρυφα από 15 μέτρα σε ένα στενό κομμάτι γης. Κάποτε ζούσε και στον Παρνασσό. Σήμερα απαντάται στα βουνά Γκιώνα, Βαρδούσια, Οίτη, Ολυμπο, Γκαμήλα, Σμόλικα, Ζυγό, Τριγγιά, Λύγκο, Γράμμο και Δυτική Ροδόπη. Ο πληθυσμός τους δεν ξεπερνά τα 500 ζώα. Βασικός κίνδυνος: η λαθροθηρία.
Καφέ Αρκούδα: Αχαρη στο περπάτημά της, αφού πατάει με ολόκληρο το πέλμα, η αρκούδα παρά την απειλητική της όψη είναι φυτοφάγος και εντελώς ακίνδυνη για τον άνθρωπο. Ο ρυθμός με τον οποίο ο πληθυσμός (περίπου 120 αρκούδες) μειώνεται είναι μεν μικρός αλλά συνεχής, με συνέπεια να υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για πλήρη εξαφάνιση. Ζει στη βόρεια και κεντρική Πίνδο και στη δυτική Ροδόπη. Κινδυνεύει από την καταστροφή του βιοτόπου της και το λαθραίο κυνήγι.
Βύδρα: Ζει σε ποταμούς, λίμνες, έλη και βραχώδεις ακτές σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα και στην Κέρκυρα. Η Ελλάδα φιλοξενεί έναν από τους καλύτερους πληθυσμούς βίδρας στην Ευρώπη, αν και η μείωσή τους τα τελευταία χρόνια είναι σημαντική. Βασικοί κίνδυνοι: η καταστροφή των βιοτόπων της και η ρύπανση.
Γκιζάνι: Ολο και όλο 7 εκατοστά μήκος, με χρώμα γκριζωπό και κοιλιά ασημένια. Αυτό το μικρόσωμο ψάρι, ενδημικό των γλυκών νερών της Ρόδου, κινδυνεύει από τα τεχνικά έργα και τη ρύπανση.
Δελφίνια: Απειλή δέχονται και τα χαριτωμένα κητώδη. Αυτοί οι χαριτωμένοι σύντροφοι των πλοίων αντιμετωπίζουν πολλούς κινδύνους. Η έλλειψη τροφής λόγω της υπεραλίευσης και το κυνήγι από τους ψαράδες επειδή τους καταστρέφουν τα δίχτυα απειλούν το ζωνοδέλφινο, το κοινό δελφίνι, το σταχτοδέλφινο, το σπαθοδέλφινο και τη φώκαινα.
Θαλασσαετός: Από τα μεγαλύτερα είδη αετών της Ευρώπης. Σήμερα μόνο 2 με 4 ζευγάρια (ζευγαρώνει διά βίου) φωλιάζουν στην Ελλάδα. Οι ακριβείς τους θέσεις κρατούνται μυστικές για τους ασυνείδητους λαθροθήρες. Τον χειμώνα ο αριθμός αυξάνει λόγω της μετανάστευσης, κυρίως νεαρών πουλιών, από βορειότερες χώρες. Κινδυνεύει από την υποβάθμιση των βιοτόπων του και τη λαθροθηρία.
Θρίτσα: Ζούνε στη λίμνη Βιστωνίδα και ο αριθμός τους κυμαίνεται από 78 ως 97 ψάρια. Κινδυνεύουν από τη ρύπανση του βιοτόπου τους.
Λύκος: Εχει φαρδύ κεφάλι, χοντρό λαιμό, κοντά αφτιά και κίτρινα μάτια. Είναι μικρόσωμος και χρώματος καφέ. Ζει στην ηπειρωτική Ελλάδα, βορειότερα του Παρνασσού. Εκτιμάται πως ο αριθμός τους δεν ξεπερνά τα 500 ζώα, ωστόσο επίσημα το υπουργείο Γεωργίας μιλάει για 3.000 λύκους. Κινδυνεύει από τη μείωση της νομαδικής κτηνοτροφίας και των πληθυσμών των άγριων φυτοφάγων που αποτελούν την τροφή του. Η επικήρυξη των λύκων καταργήθηκε από το 1980 και το Δημόσιο πληρώνει τους κτηνοτρόφους για τις ζημιές που προκαλούν στα κοπάδια τους.
Μαυρόγυπας: Ο μεγαλύτερος γύπας της Ευρώπης. Ο πληθυσμός τους ­ που φωλιάζει κυρίως στον Εβρο ­ δεν ξεπερνά τα 15 με 20 ζευγάρια. Ζευγαρώνει μία και μοναδική φορά στη ζωή του. Η επιβίωσή του επηρεάζεται από την εκμετάλλευση των δασών. Μεγάλος αριθμός πουλιών σκοτώθηκε από χρήση δολωμάτων στρυχνίνης.
Μαυροπελαργός: Στην Ελλάδα (κυρίως Μακεδονία και Ξάνθη) ζούνε γύρω στα 20 ζευγάρια, ενώ υπάρχει και μετακινούμενος αριθμός τις περιόδους των μεταναστεύσεων. Την εποχή του φωλιάσματος το είδος θεωρείται πολύ ευαίσθητο στις ενοχλήσεις.
Νυχτερίδες: Οι περίφημες «ιπτάμενες αλεπούδες» απειλούνται με εξαφάνιση. Τα είδη των νυχτερίδων που ζουν στην Ελλάδα κινδυνεύουν από τη μείωση του πληθυσμού των μεγάλων εντόμων με τα οποία τρέφονται καθώς και από την καταστροφή των βιοτόπων τους και τη μείωση κατάλληλων θέσεων για φώλιασμα.
Οχιά της Μήλου: Στη Μήλο αποκαλείται και θεριό. Παρουσιάζει ποικιλία στον χρωματισμό ­ γκριζοκαφέ, γκριζοκίτρινο ακόμη και το εντυπωσιακό κεραμιδοκόκκινο. Οι πληθυσμοί μειώνονται εξαιτίας της καταδίωξης που υφίστανται. Συχνά αιχμαλωτίζονται από τους ντόπιους και πωλούνται σε ξένους συλλέκτες.
Πελεκάνος: Στον Αμβρακικό κόλπο και στις Πρέσπες ζούνε οι δύο αποικίες αργυροπελεκάνων και ροδοπελεκάνων της Ελλάδας. Ελάχιστα άτομα διαχειμάζουν στην υπόλοιπη Ελλάδα ­ Κερκίνη, Πόρτο Λάγος... Απειλούνται από την καταστροφή των βιοτόπων τους ­ πέρα από τη Μικρή Πρέσπα που έχει ανακηρυχθεί Εθνικός Δρυμός ­ και το κυνήγι.
Πλατώνι: Είναι το μικρόσωμο ελάφι της Ρόδου. Ζει στα δάση και δείχνει μια ιδιαίτερη προτίμηση στο γρασίδι. Ο αριθμός τους κυμαίνεται από 20-50 ζώα και διαρκώς μειώνεται.
Tremoctopus violaceus: Πρόκειται για κεφαλόποδο. Το 1986, ροδίτης ψαράς έφερε στο Ενυδρείο του νησιού ένα τέτοιο χταπόδι χρώματος μαύρου, με δύο κεντρικά μάτια και μεγάλη κουκούλα. Κατά το National History Museum του Λονδίνου ­ όπου το μετέφερε ο Δημήτρης Καραβέλλας, ιχθυολόγος σήμερα του WWF Ελλάς ­ τελευταία φορά που είχε απαντηθεί ήταν το 1836.
Φυσητήρας: Το αρσενικό φτάνει τα 18 μέτρα. Ελάχιστα άτομα έχουν παρατηρηθεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, δεν είναι ιδιαίτερα σπάνιο να τους δει κανείς στην περιοχή νότια της Χαλκιδικής. Κινδυνεύουν από έλλειψη της τροφής τους ­ κεφαλόποδα ­ λόγω της υπεραλίευσης.
Βασιλαετός: Τα τελευταία χρόνια έχει σταματήσει να φωλιάζει στη χώρα μας. Φθάνουν μόνο μερικά νεαρά πουλιά, που στην πλειονότητά τους, ανίκανα να προστατέψουν τον εαυτό τους, πέφτουν θύματα κυνηγών. Πολλοί τραυματισμένοι βασιλαετοί φτάνουν κάθε χρόνο στο Κέντρο Περίθαλψης στην Αίγινα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: